Co zobaczyć w Walencji: 41 miejsc w mieście i okolicy

Miasto Sztuki i Nauki: co zobaczyć w Walencji w pierwszej kolejności

Kiedy ktoś pyta, co zobaczyć w Walencji, w odpowiedzi prawie zawsze pada właśnie to miejsce. Ciudad de las Artes y las Ciencias, po polsku Miasto Sztuki i Nauki, leży w południowej części dawnego koryta rzeki i wygląda, jakby ktoś wyciął je z innego stulecia. Białe betonowe skorupy, mozaika z tłuczonych kafelków, płytkie niecki wodne, w których wszystko odbija się po dwa razy. Większość kompleksu zaprojektował urodzony w Walencji Santiago Calatrava, a budowano go etapami od końca lat dziewięćdziesiątych.

Na miejscu jest to mniej dostojne, niż wygląda na zdjęciach. W południe nie ma tam gdzie schować się przed słońcem, biały beton odbija światło tak mocno, że bez okularów przeciwsłonecznych zwiedzanie boli, a główna niecka wodna zwykle jest pełna ludzi robiących sobie selfie. Dlatego warto przyjść wczesnym rankiem albo godzinę przed zachodem słońca. Podświetlone budynki po zmroku to zupełnie inny widok i to on zostaje w pamięci najdłużej.

1. Ciudad de las Artes y las Ciencias jako całość

Nawet jeśli nie wejdziecie do żadnego z budynków, warto przejść przez kompleks. Teren jest publicznie dostępny, chodzi się między basenami i pod betonowymi żebrami, a cały spacer od Palau de les Arts do Oceanogràficu zajmuje ze zdjęciami około godziny. Bilety płaci się dopiero za poszczególne obiekty, a wejściówki łączone zwykle wychodzą taniej niż pojedyncze, więc przemyślcie z góry, gdzie naprawdę chcecie wejść do środka.

2. L’Hemisfèric: oko, planetarium i IMAX

Najczęściej fotografowany element kompleksu i zarazem najstarszy. Budynek ma kształt gigantycznego oka, które odbija się w wodzie w idealną elipsę, a w środku mieści się planetarium z kopułą projekcyjną. Program jest zwykle po hiszpańsku z tłumaczeniem na słuchawki, więc sprawdźcie z góry, czy w danym dniu leci projekcja, którą zrozumiecie.

3. Museu de les Ciències Príncipe Felipe: muzeum nauki na trzy godziny

Długa, przeszklona hala, która z zewnątrz przypomina szkielet wieloryba, a w środku ma interaktywne ekspozycje, których wolno dotykać. To jedyne miejsce w kompleksie, gdzie da się spędzić pół dnia przy każdej pogodzie, i przy dzieciach w wieku szkolnym pewniak. Bez dzieci liczcie raczej na dwie godziny.

4. L’Oceanogràfic: największe akwarium w Europie

Największy kompleks oceanograficzny w Europie, podzielony według ekosystemów morskich, od Morza Śródziemnego przez tropiki po Arktykę, z tunelem pod zbiornikiem z rekinami i z delfinarium. Autorem głównego budynku w kształcie lilii wodnej jest Félix Candela, a nie Calatrava, któremu tę budowlę często błędnie się przypisuje. To najdroższy bilet w kompleksie i zarazem ten, przy którym stoi najdłuższa kolejka, więc kupcie go online z wyprzedzeniem i przyjdźcie zaraz po otwarciu.

5. Palau de les Arts i L’Umbracle

Palau de les Arts Reina Sofía to opera, która wygląda jak hełm położony na wodzie. Nawet jeśli nie wchodzicie do środka, obejdźcie ją dookoła. L’Umbracle to zadaszona promenada z palmami i pnączami po południowej stronie terenu, gdzie można schować się przed słońcem i skąd jest najlepszy widok na cały kompleks z góry. Wejście do Umbracle jest bezpłatne.

6. Most Assut de l’Or i budynek Àgora

Biały most wiszący na jednym pochylonym pylonie zamyka kompleks od wschodu i jest jedną z najładniejszych rzeczy, jakie Calatrava zrobił w tym mieście. Obok stoi Àgora, niebieska zadaszona arena wykorzystywana na koncerty i wystawy. Najlepszy kadr na most jest z dołu, z parku Turia, a nie z samego mostu.

Stare miasto: co zobaczyć w Walencji na jednej pieszej pętli

Stare miasto, po walencku Ciutat Vella, jest stosunkowo małe i da się je obejść w jedno przedpołudnie, tylko że człowiek chętnie zostaje w nim dłużej. Wymienione niżej miejsca leżą tak blisko siebie, że przechodzi się je pieszo jedno po drugim, bez transportu. Szczegółową trasę krok po kroku, razem z tym, gdzie ją zacząć i czego unikać, opisaliśmy w osobnym tekście o zabytkach Walencji.

7. Torres de Serranos: brama, którą wchodzi się do starego miasta

Dwie potężne wieże w stylu gotyku walenckiego, które Pere Balaguer zaczął stawiać w kwietniu 1392 roku i skończył w marcu 1398. Po pożarze miejskiego więzienia w 1586 roku służyły przez blisko trzysta lat jako areszt dla szlachty, a w czasie wojny domowej przechowywano w nich obrazy z madryckiego Prado. Dziś można wejść na górę na taras i to jeden z najlepszych widoków na dachy starego miasta i na zielone koryto Turii pod nimi.

8. Plaza de la Virgen: plac, na którym miasto się zaczęło

W tym miejscu stało rzymskie forum, a dziś jest to najprzyjemniejszy plac w mieście. W środku pluszcze fontanna Turia, wokół siedzą ludzie przy kawie, z jednej strony stoi bazylika Matki Bożej Opuszczonych, z drugiej gotycki portal katedry. Co czwartek zbiera się tu Tribunal de las Aguas, czyli trybunał wodny, który rozstrzyga spory o nawadnianie pól wokół Walencji i od 2009 roku jest wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Posiedzenie trwa kilka minut, jest publiczne i bezpłatne. Jeśli na czwartek wypada święto, trybunał obraduje już w środę.

9. Katedra w Walencji, wieża Miguelete i święty Graal

Katedra w Walencji jest zlepkiem kilku stuleci: widać na niej gotyk, renesans i barok, a stoi w miejscu, gdzie wcześniej była katedra wizygocka przebudowana pod panowaniem muzułmańskim na meczet. Biskup kazał ją zburzyć w 1262 roku i wtedy zaczęto budować to, co widzimy dziś. W środku jest kaplica z kielichem, który czci się tu jako świętego Graala i który podarował katedrze aragoński król Alfons V w 1436 roku. Obok stoi ośmioboczna dzwonnica Miguelete, na którą wchodzi się krętymi schodami na platformę z widokiem na całe stare miasto. Schody są wąskie i dwukierunkowe, więc w sezonie liczcie się z kolejką na dole i z cofaniem na górze.

10. Lonja de la Seda: giełda jedwabiu i jedyne UNESCO w centrum

Najcenniejsza budowla w mieście i jedyny zabytek Walencji wpisany na listę UNESCO, w 1996 roku. Giełdę jedwabiu budowano między 1482 a 1533 rokiem, główną salę handlową zaprojektował Pere Compte i postawił ją w latach 1483 do 1498. Sala stoi na ośmiu spiralnie skręconych kolumnach, które rozchodzą się w sklepienie jak palmy, a po obwodzie biegnie złoty łaciński napis o uczciwym handlu. Zwiedzanie zajmuje pół godziny i jest to najlepszy stosunek czasu do wrażeń w całym mieście.

11. Mercado Central: hala targowa pod szklaną kopułą

Ogromna hala targowa zbudowana w latach 1914 do 1928 w stylu walenckiej secesji według projektu Alexandre Solera Marcha i Francesca Guàrdii Vidala. Zajmuje ponad 8000 metrów kwadratowych i należy do największych w Europie: kolorowe szkło w kopułach wpuszcza światło, a pod nim sprzedaje się szynkę, sery, owoce, migdały i ryby. Przychodzi się tu na zakupy, ale też na śniadanie na stojąco. Najlepiej wpaść przed południem, bo w środku dnia w wysokim sezonie prawie nie da się wejść.

12. Torres de Quart: druga brama z dziurami po kulach armatnich

Zachodni odpowiednik Serranos, tylko masywniejszy i bez ozdób. Budowano ją długo, od 1441 aż do 1493 roku, i zmieniło się przy niej czterech budowniczych, w tym Pere Compte. Najciekawsza jest elewacja: 28 czerwca 1808 roku ostrzelały ją w czasie obrony miasta wojska francuskie, a dziury po kulach armatnich i pociskach celowo pozostawiono przy wszystkich późniejszych remontach. Kolejne uszkodzenia doszły w 1873 roku. Na górę można wejść tak samo jak na Serranos.

13. Kościół San Nicolás: walencka kaplica Sykstyńska

Z zewnątrz niepozorny kościół w bocznej uliczce, w środku jedna z największych nagród, jakie miasto daje zwiedzającym. Gotycka bryła z XV wieku jest wewnątrz w całości pokryta barokowymi freskami, które według projektu Antonia Palomina namalował Dionís Vidal w latach 1697 do 1700. Po renowacji w 2016 roku kościół zaczęto nazywać walencką kaplicą Sykstyńską. Wejście jest płatne, a w cenie zwykle jest audioprzewodnik, bez którego dużo się tu przegapia.

14. Plaza del Ayuntamiento i ratusz

Główny plac miejski z kwiatowymi straganami, fontanną i fasadą ratusza. Przez większość roku jest głównie punktem przesiadkowym i orientacyjnym, ale od 1 do 19 marca codziennie o drugiej po południu odbywa się tu mascletà, dzienny pokaz pirotechniczny, którego nie słucha się uszami, ale klatką piersiową. Kto trafi do Walencji w marcu, powinien przeżyć to chociaż raz.

15. Plaza Redonda: okrągły plac schowany między kamienicami

Mały okrągły placyk ukryty wewnątrz kwartału, do którego prowadzą cztery wąskie przejścia. Wokoło są kramy z koronką, haftowanymi tkaninami i ceramiką, a w środku stoi fontanna. Zajmuje pięć minut i jest jednym z tych miejsc, które się mija, jeśli nie wie się, że tam są.

16. Barrio del Carmen: najstarsza i najbardziej żywa dzielnica

Labirynt wąskich uliczek między obiema bramami, gdzie zniszczone fasady przeplatają się z muralami, małymi barami i podwórkami. W ciągu dnia to dzielnica na błądzenie i zdjęcia, wieczorem chodzi się tu na kieliszek. To zarazem miejsce, w którym street art w Walencji zmienia się najszybciej, więc ulica, którą przeszliście rano, wieczorem może wyglądać inaczej.

17. Palacio del Marqués de Dos Aguas i muzeum ceramiki

Rokokowy pałac z dziko rzeźbionym alabastrowym portalem, którego na zdjęciach nie da się pomylić z niczym innym. W środku mieści się Narodowe Muzeum Ceramiki González Martí ze zbiorem walenckiej ceramiki, kaflowych ścian i historycznych wnętrz. Nawet jeśli ceramika nikogo w waszej grupie nie ciągnie, same pałacowe pokoje są warte wejścia.

18. Estació del Nord: dworzec, na który wchodzi się bez biletu

Dworzec kolejowy przy samym centrum to jedna z głównych budowli walenckiej secesji, a od 1987 roku zabytek pod ochroną. Obecny budynek pochodzi z 1917 roku, choć dworzec działa w tym miejscu od 1852. Hol jest ozdobiony mozaikami i ceramicznymi okładzinami z motywami drzewek pomarańczowych i rolników, a przejście przez niego zajmuje pięć minut po drodze z metra.

Muzea, sztuka i stadion: atrakcje Walencji na deszczowy dzień

Walencja ma więcej muzeów, niż da się zaliczyć w trzy dni, więc poniżej jest wybór tych, dla których warto zmienić plan. Przydają się głównie w dniu, kiedy pada albo kiedy upał jest nie do wytrzymania.

19. IVAM: pierwsze muzeum sztuki nowoczesnej w Hiszpanii

Institut Valencià d’Art Modern otwarto w lutym 1989 roku jako pierwsze centrum sztuki nowoczesnej w Hiszpanii. Zbiory opierają się na pracach rzeźbiarza Julia Gonzáleza, który razem z Picassem rozwijał rzeźbę spawaną, a dziś liczą około dziesięciu tysięcy obiektów. Budynek stoi na skraju Barrio del Carmen, a w podziemiach można zobaczyć fragment średniowiecznych murów miejskich.

20. Museo de Bellas Artes: Velázquez, Goya i El Greco

Muzeum sztuk pięknych powstało w 1913 roku i ma około dwóch tysięcy dzieł, a punkt ciężkości zbiorów to wiek XIV do XVII. Wisi tu autoportret Velázqueza, Huśtawka Goi i jego portret Francisca Bayeu, święty Jan Chrzciciel El Greca oraz obrazy Antoona van Dycka. Muzeum leży na drugim brzegu dawnej rzeki, zaraz obok ogrodów królewskich, więc da się to połączyć w jeden spacer.

21. Centro de Arte Hortensia Herrero: najnowsza galeria w mieście

Galeria sztuki współczesnej w przebudowanym pałacu Valeriola przy Calle del Mar 31. Najciekawszy jest jednak sam budynek: przy remoncie odkryto pod nim warstwy miasta od rzymskiej przez wizygocką i islamską po chrześcijańską, a część znalezisk jest widoczna wprost w ekspozycji. Zamyka się wcześniej niż inne muzea, w niedzielę już o trzeciej po południu.

22. Plaza de Toros i muzeum korridy

Neoklasycystyczna arena zaraz obok dworca Estació del Nord, którą zaprojektował Sebastián Monleón y Estellés, a której budowa rozciągnęła się od 1798 aż do 1859 roku. Pomieści niespełna trzynaście tysięcy osób i jest wzorowana na rzymskich amfiteatrach. W środku mieści się Museo Taurino, założone w 1929 roku, ze zbiorem ponad trzech tysięcy obiektów. Na korridę wcale nie musicie iść, zwiedzanie areny i muzeum jest osobne.

23. Mestalla: stadion Valencii CF

Dom Valencii CF stoi w środku miasta, otwarto go 20 maja 1923 roku, a dziś ma 49 430 miejsc, co czyni go największym stadionem we Wspólnocie Walenckiej. Kto nie wybiera się na mecz, może przejść trasę zwiedzania z szatniami i tunelem na murawę. Ceny biletów na mecz różnią się bardzo w zależności od rywala, więc szukajcie ich z wyprzedzeniem.

Parki, zieleń i zwierzęta w Walencji

Chcecie odpocząć, zrobić sobie piknik albo pójść gdzieś, gdzie nie ma zabytków ani kolejek? Walencja radzi sobie z tym lepiej niż większość dużych hiszpańskich miast.

24. Park Turia: zielone koryto, które trzyma miasto w całości

Po powodzi z 1957 roku rzekę Turia poprowadzono kanałem poza miastem, a z pustego koryta zrobiono park długi na dziewięć kilometrów, który opływa stare miasto i kończy się dopiero przy Ciudad de las Artes. Przeplatają się w nim trawniki, sosnowe zagajniki, boiska, pętle do biegania i stare kamienne mosty przechodzące nad głową. To zdecydowanie najprzyjemniejszy sposób przemieszczania się po Walencji, a zarazem miejsce, w którym widać, jak miasto naprawdę żyje. Jeśli macie wybrać jedno miejsce z tej listy, niech to będzie właśnie park.

25. Parque Gulliver: gigantyczna figura, po której się wchodzi

W południowej części parku Turia, między mostami Ángel Custodio i Reino de Valencia, leży około siedemdziesięciometrowa figura leżącego Guliwera, na którą można wejść i z której prowadzą zjeżdżalnie. Otwarto ją w 1990 roku, a wejście jest bezpłatne. Z dziećmi to najtańsza rozrywka w mieście, tylko w lecie w okolicach południa nie ma tam cienia.

Walencja na rowerze to inne miasto

Walencja jest płaska jak stół, a park Turia działa jak rowerowy kręgosłup bez ani jednego skrzyżowania. Wypożyczenie roweru jest tu rozsądniejsze niż kupowanie biletów na metro, zwłaszcza jeśli nocujecie blisko centrum. Z parku zjedziecie do Ciudad de las Artes, dalej pojedziecie do portu i dotrzecie na plażę, ani razu nie wjeżdżając między samochody. W mieście działa system rowerów miejskich i zwykłe wypożyczalnie, jedno i drugie znajdziecie przy głównych arteriach.

• Przy rowerze liczcie się z kaskiem dla dzieci, to bywa kontrolowane.
• W lipcu i sierpniu jeźdźcie rano albo po siódmej wieczorem, w środku dnia w korycie jest duszno.
• Na południowym końcu parku jest Guliwer, wielka leżąca figura, z której zjeżdża się jak ze zjeżdżalni. Dzieci wytrzymują tam dłużej, niż się zakłada.

26. Jardines del Real, czyli Viveros

Największy park miejski na północnym brzegu koryta, na terenie dawnej rezydencji królewskiej. Chodzi się tu po cień, są fontanny, ogród różany, pawie, a w lecie koncerty na wolnym powietrzu. Zaraz obok stoi Museo de Bellas Artes, więc jedno z drugim prosi się o połączenie.

27. Jardín de Monforte: ogród, który większość ludzi mija

Mały klasycystyczny ogród, który w 1859 roku zaprojektował Sebastián Monleón y Estellés. Na niespełna dwunastu tysiącach metrów kwadratowych stoją 33 marmurowe rzeźby o tematyce mitologicznej, fontanny i pawilon, a od 1941 roku ogród jest chroniony jako zabytek artystyczny. To najcichszy kąt w okolicy centrum i miejsce, do którego przychodzi się na sesje ślubne.

28. Bioparc: zoo, w którym nie widać krat

Na zachodnim końcu parku Turia leży dziesięciohektarowy Bioparc, otwarty w 2008 roku. Działa na zasadzie zoo immersji: zamiast ogrodzeń ludzi od zwierząt oddzielają fosy wodne, skały i strumienie, więc wybiegi wyglądają jak wycięty kawałek Afryki. Żyje tu około czterech tysięcy zwierząt w dwustu gatunkach, w strefach sawanna, las równikowy, tereny podmokłe i Madagaskar. Razem z Oceanogràficiem to najpewniejszy punkt programu, jeśli zwiedzacie Walencję z dziećmi.

Morze, plaże i port: Walencja poza starym miastem

Walencja jest jednym z niewielu dużych europejskich miast, w których można przed południem stać przed gotycką giełdą, a po południu leżeć na piasku, nie wychodząc przy tym z taryfy komunikacji miejskiej. Gdzie dokładnie się położyć, gdzie jest spokojniej i czego spodziewać się poza sezonem, rozbieramy w tekście o plażach w Walencji.

29. Malvarrosa i Las Arenas: miejskie plaże na tramwaj

Szeroki pas piasku z długą promenadą, restauracjami i wypożyczalniami leżaków, z centrum dostępny tramwajem w kilka minut. W lecie jest tłoczno, poza sezonem to przyjemny spacer nawet bez kąpieli. Właśnie tu je się paellę z widokiem na morze, ale właśnie tu najczęściej płaci się też cenę turystyczną.

30. Patacona: spokojniejszy wariant obok

Przedłużenie tej samej plaży w stronę północną, tylko z mniejszą liczbą ludzi, nowszymi lokalami i mniejszym tłumem. Kiedy Malvarrosa jest przepełniona, wystarczy przejść piętnaście minut dalej po promenadzie.

31. El Cabanyal: rybacka dzielnica z kaflowymi elewacjami

Dzielnica między centrum a morzem, w której stoją niskie domki obłożone kolorowymi kafelkami. Długo była zaniedbana, dziś jest remontowana i wypełnia się kawiarniami oraz galeriami, nie tracąc przy tym pierwotnego charakteru. To najbardziej fotogeniczny spacer w Walencji poza starym miastem i leży dokładnie po drodze na plażę.

32. Marina de Valencia: port po Pucharze Ameryki

Dawny port regatowy z czasów Pucharu Ameryki zamienił się w przestrzeń z barami, wydarzeniami i wypożyczalniami sprzętu do sportów wodnych. Wzdłuż niego biegnie droga rowerowa, widać stąd doki i morze. Najlepiej działa późnym popołudniem, w środku dnia jest tam pusto i gorąco.

Smaki, targi i dzielnice: czego spróbować w Walencji

33. Paella tam, gdzie robią ją naprawdę

Walencja jest miejscem narodzin paelli i mieszkańcy są na ten temat bardzo czuli. Prawdziwa paella valenciana to ryż, fasola i królik albo kurczak, żadnych owoców morza dorzuconych dla efektu i z pewnością żadnego chorizo. To danie obiadowe, nie kolacja. Jeśli widzicie przy głównej turystycznej arterii zdjęcie paelli wystawione przed lokalem, idźcie o ulicę dalej. Najlepiej je się ją w El Palmar nad Albuferą albo w lokalach na Malvarrosie, do których chodzą też Hiszpanie.

34. Horchata z fartons

Zimny napój z bulw cibory jadalnej, po hiszpańsku chufa, którą uprawia się na północ od miasta w okolicach Alborai. Pije się go lodowato zmrożony i moczy się w nim fartons, podłużne słodkie bułeczki. Chodzi się na to do horchaterii, czy to tych historycznych w centrum, czy wprost do Alborai. To walencka przekąska numer jeden i kosztuje kilka euro, czyli orientacyjnie kilkanaście złotych.

35. Mercado de Colón: secesyjna hala, z której zrobiono bistro

Hala targowa zbudowana w latach 1914 do 1916 według projektu Francisca Mory Berenguera w stylu walenckiej secesji, z żeliwną konstrukcją, kolorową ceramiką i ceglanymi ornamentami. Na 3500 metrach kwadratowych nikt już nie kupuje warzyw: budynek jest odremontowany i mieszczą się w nim kawiarnie, restauracje i klasyczna horchateria. Idealny przystanek na przedpołudniową kawę poza turystyczną trasą.

36. Ruzafa: dzielnica, do której chodzą sami walencjanie

Na południe od centrum leży dzielnica z własną halą targową, najlepszym w mieście zagęszczeniem nowoczesnych bistr i barów oraz życiem wieczornym, które nie jest zbudowane na turystach. Jeśli chcecie jeden wieczór spędzić tam, gdzie nikt nie stoi w kolejce do zdjęcia, idźcie właśnie tu.

37. Las Fallas: największe święto roku

W marcu miasto się przeobraża. Główne dni to 15 do 19 marca, kiedy na ulicach stoją gigantyczne figury z papieru i drewna, od 1 do 19 marca codziennie o drugiej po południu odpalana jest mascletà, a w nocy 19 marca wszystkie figury płoną podczas la cremà. To ogromne przeżycie i zarazem najbardziej zapchany termin w roku: nocleg rezerwujcie miesiące wcześniej i liczcie się z hałasem do rana.

Wycieczki z Walencji: co zobaczyć w okolicy

38. Albufera i El Palmar: pola ryżowe, łódki i paella

Park przyrodniczy Albufera leży około jedenastu kilometrów na południe od Walencji i jest zupełnie innym światem niż miasto. Słodkowodna laguna otoczona polami ryżowymi ma powierzchnię ponad 21 000 hektarów, od 1989 roku jest wpisana jako obszar wodno-błotny konwencji ramsarskiej, a ryż uprawia się tu od XVIII wieku. Pola ryżowe działają przy tym jak filtr, który czyści wodę z laguny. Najmocniejsze wrażenie robi wypłynięcie na wodę tradycyjną łódką o zachodzie słońca, kiedy woda zmienia barwę, a nad trzcinami krążą ptaki.

W rybackiej wsi El Palmar, której wspólnota rybacka ustaliła swoje zasady już w 1250 roku, skupiają się restauracje, do których Hiszpanie przyjeżdżają na obiad. Wystarczy jedna przedpołudniowa wycieczka, da się ją zrobić autobusem z Walencji albo zorganizowanym rejsem po lagunie.

39. Port Saplaya: kolorowe domki przy marinie

Na północ od miasta, w gminie Alboraya, stoi skupisko kolorowych domów wokół kanałów i przystani jachtowej, któremu miejscowi mówią „małe Wenecje”. Jest małe, obchodzi się je w godzinę, a dojeżdża się tam z centrum komunikacją miejską. Da się to połączyć z wizytą w horchaterii w Alborai, bo właśnie wokół niej uprawia się chufę.

40. Montanejos: gorące źródło w górach

Wieś 92 kilometry od Walencji w górach w głębi lądu, do której jeździ się po źródło Fuente de los Baños i po turkusowe rozlewiska w przełomie rzeki. W lecie jest tam pełno i parkowanie bywa problemem, poza sezonem to piękna całodniowa wycieczka, ale potrzebujecie samochodu.

41. Alicante i Benidorm na Costa Blanca

Kiedy macie więcej dni, na południe otwiera się Costa Blanca. Alicante z twierdzą Santa Bárbara nad miastem jest godzinę i pół pociągiem i jest to najprostsza jednodniowa wycieczka bez samochodu. Benidorm to przeciwieństwo Walencji: wieżowce przy plaży i wakacje w skali hurtowej, ale kto chce zobaczyć hiszpańską turystykę masową na własne oczy, ma blisko.

Gdzie się zatrzymać w Walencji

Walencja jest na duże miasto przyjemnie zwarta, więc trudno wybrać nocleg wyraźnie źle. Różnica polega głównie na tym, do czego będziecie mieli blisko:

• Ciutat Vella (stare miasto): wszystko pieszo, najwięcej restauracji i barów, a przy tym najgłośniej i najdrożej. Najlepszy wybór na krótki pobyt bez samochodu.
• Ruzafa: dziesięć minut na południe od centrum, nowoczesne bistra, lokalna atmosfera i rozsądniejsze ceny. Wybór na drugą wizytę.
• Okolice Ciudad de las Artes: nowsze budynki, spokój, blisko do kompleksu i do parku Turia. Pasuje rodzinom z dziećmi i osobom, które przyjechały samochodem.
• Przy plaży (Cabanyal, Malvarrosa): morze za rogiem, do centrum tramwajem kwadrans. Dobre w lecie, poza sezonem jest tam martwo.

Noclegi w Walencji da się porównać na jednej mapie przez Stay22, gdzie obok siebie stoją hotele i apartamenty z kilku portali. Przy planowaniu budżetu pamiętajcie o kursie: 1 € to obecnie około 4,3 zł, więc nocleg za 90 € to orientacyjnie niecałe 390 zł.

Gdzie zjeść w Walencji i czego spróbować

Poza paellą i horchatą warto spróbować jeszcze kilku rzeczy, których w innych częściach Hiszpanii nie dostaniecie:

• Agua de Valencia: koktajl z soku pomarańczowego, wina musującego, wódki i ginu. Wygląda niewinnie, nie jest.
• Arroz a banda i arroz negro: patelnie ryżowe na wywarze rybnym i z atramentem mątwy, obie lżejsze od paelli.
• Esgarraet: zimna sałatka z pieczonej papryki, dorsza i czosnku, klasyka tapas.
• All i pebre: węgorz w czosnku i papryce, specjalność z Albufery.
• Buñuelos de calabaza: dyniowe pączki, smażone głównie w czasie Las Fallas.

Zasada ogólna: im dalej od katedry i im mniej zdjęć w karcie, tym lepiej. Dobre są hale targowe, Ruzafa i boczne ulice w Barrio del Carmen.

Walencja z dziećmi: jak złożyć z tych atrakcji cały dzień

Walencja należy do miast, w których rodzice nie muszą nic wymyślać. Program układa się prawie sam i mieści się w trzech dniach, bez protestów po żadnej stronie.

Do Bioparcu dojedziecie metrem na stację Nou d’Octubre albo po prostu parkiem Turia, jeśli idziecie pieszo lub jedziecie rowerem z centrum. Ułożenie całego dnia jest wtedy proste: przedpołudnie Bioparc, po południu cień w parku i przystanek przy Guliwerze, wieczorem spacer nad morze. Drugiego dnia weźcie Oceanogràfic zaraz po otwarciu, a popołudnie zostawcie na muzeum nauki, gdzie wszystkiego wolno dotykać.

Atrakcje Walencji za darmo

Walencję da się zwiedzić przy minimalnym budżecie, bo spora część miejsc z tego artykułu nic nie kosztuje:

• Cały park Turia razem z Parque Gulliver i promenadą L’Umbracle.
• Spacer po terenie Ciudad de las Artes z zewnątrz, wokół basenów i po moście Assut de l’Or.
• Plaza de la Virgen, Plaza Redonda, Plaza del Ayuntamiento i błądzenie po Barrio del Carmen.
• Posiedzenie trybunału wodnego co czwartek przy katedrze.
• Miejskie plaże Malvarrosa i Patacona oraz promenada w El Cabanyalu.
• Mercado Central i Mercado de Colón, o ile nic tam nie kupicie.
• Mascletà na Plaza del Ayuntamiento przez cały marzec.

Część muzeów ma poza tym jeden dzień w tygodniu albo późne popołudnie z wejściem zniżkowym lub darmowym, ale to się zmienia, więc sprawdźcie to bezpośrednio na stronie danego muzeum.

Transport w Walencji: z lotniska do centrum, metro, tramwaj i rower

To ta część, której ludzie szukają przed wyjazdem najczęściej, a odpowiedź na najbardziej podstawowe pytanie brzmi: tak, Walencja ma metro, i jest ono użyteczne już od chwili wylądowania.

Z lotniska Manises do centrum

Lotnisko Walencji, oficjalnie Manises, leży osiem kilometrów na zachód od miasta. Jest małe i przejrzyste, a od hali przylotów do wejścia do metra idzie się kilka minut, więc nie ma tu cierpienia znanego z niektórych innych hiszpańskich lotnisk.

• Metro dojeżdża na lotnisko liniami 3 i 5. Do centrum jedzie się około 15 minut, na dworzec główny Estació del Nord około 20 minut, a do portu około 30 minut. Dla większości podróżnych to najprostszy wybór.
• Autobus obsługuje firma Fernanbus, przejazd trwa 30 do 35 minut, a linia zatrzymuje się w Mislacie, Quart de Poblet i Manises.
• Taksówka i aplikacje mają sens głównie przy nocnych przylotach albo z walizkami i dziećmi. Postój jest wprost przed terminalem.
• Wypożyczalnie samochodów mają stanowiska w terminalu. W samym mieście samochód raczej przeszkadza: parkowanie w centrum jest drogie, a część ulic jest dla samochodów zamknięta. Wynajmijcie go dopiero na dzień, w którym wyjeżdżacie w okolicę.

Metro, tramwaj i autobusy po mieście

Sieć Metrovalencia łączy klasyczne metro podziemne z naziemnymi liniami tramwajowymi i dlatego na mapie wygląda na bardziej skomplikowaną, niż jest w rzeczywistości. Pod ziemią jeżdżą linie szkieletowe przez centrum, na powierzchni tramwaje, które dowożą do morza i do dzielnic północnych. Do tego są autobusy miejskie EMT, pokrywające miejsca, do których nie dochodzą szyny, i przydają się głównie w stronę Ciudad de las Artes.

Bilety kupuje się w automatach na stacjach i działają w systemie strefowym. Jeśli planujecie więcej niż dwa przejazdy dziennie, szukajcie w automacie wariantu wieloprzejazdowego albo dobowego, nie pojedynczych biletów. Konkretne stawki się zmieniają, więc nie będziemy ich podawać z pamięci: sprawdźcie je w automacie albo w aplikacji przewoźnika. Dla orientacji: przy kursie około 4,3 zł za euro pojedynczy przejazd w cenie kilku euro to kwota rzędu kilkunastu złotych.

Jak dolecieć do Walencji z Polski

Walencja jest z Polski dostępniejsza, niż wynikałoby z jej pozycji w cieniu Barcelony. W sezonie pojawiają się bezpośrednie połączenia z Warszawy, Krakowa i Katowic, bywają też loty z Wrocławia, ale siatka zmienia się co sezon, więc nie planujcie według artykułu i sprawdźcie aktualne trasy u przewoźników. Lot to około trzech i pół godziny.

Kiedy bezpośredniego połączenia nie ma albo jest za drogie, opłaca się porównać dwa objazdy. Pierwszy to przelot z przesiadką. Drugi, często tańszy i wcale nie wolniejszy, to lot do Barcelony albo do Alicante i przejazd pociągiem wzdłuż wybrzeża. Kolej działa tu dobrze, a z Barcelony do Walencji dotrzecie szybciej, niż się wydaje. Ceny biletów kolejowych warto sprawdzać u Renfe z wyprzedzeniem, bo tanie taryfy schodzą pierwsze.

Walencja: ile dni na zwiedzanie

Krótka odpowiedź: trzy dni. W trzy dni zdążycie zobaczyć Ciudad de las Artes bez pośpiechu, przejść stare miasto, dotrzeć nad morze i zostanie wam wieczór na jedzenie. Czwarty dzień to bonus, który prawie zawsze się opłaca, bo robi się z niego wycieczka w okolicę. W dwa dni też się da, ale coś wypadnie, a jednodniowy przystanek ma sens tylko jako etap podróży wzdłuż wybrzeża.

Plan na 1 dzień

• Przed południem: stare miasto, katedra i hala targowa, kawa na jednym z placów.
• Po południu: przejazd do Ciudad de las Artes, jeden budynek od środka, resztę z zewnątrz.
• Wieczorem: podświetlony kompleks i kolacja w centrum, w Hiszpanii siada się do stołu później, niż jesteśmy przyzwyczajeni.

Plan na 2 dni

• Dzień 1: centrum, hala targowa, obiad na miejscu, po południu park Turia w stronę południową, wieczorem Ciudad de las Artes o zmierzchu.
• Dzień 2: Oceanogràfic przed południem, po południu tramwajem na plażę, kolacja nad morzem.

Plan na 3 dni

• Dzień 1: stare miasto pieszo, hala targowa, wieczorem spacer po okolicy placów.
• Dzień 2: Ciudad de las Artes na cały dzień, Oceanogràfic z rana, po południu Hemisfèric albo muzeum nauki, wieczorem zdjęcia przy nieckach wodnych.
• Dzień 3: rower parkiem Turia aż do morza, po południu plaża, wieczorem spokojna kolacja.
• Bonusowy dzień 4: Bioparc z dziećmi albo wycieczka do parku przyrodniczego Albufera.

Kiedy jechać do Walencji

Walencja działa cały rok, ale każdy okres wymaga trochę innego planu. W lipcu i sierpniu jest gorąco i duszno, miasto budzi się do życia po zmroku, a w ciągu dnia siedzi się w cieniu albo w wodzie. Wiosna i jesień są do zwiedzania najprzyjemniejsze, bo można chodzić cały dzień, a morze jesienią wciąż trzyma letnią temperaturę. Zimą Walencja jest spokojna, tańsza i całkowicie w porządku na spacery, tylko kąpiel wypada z programu.

Jeśli zależy wam głównie na morzu, celujcie w maj i czerwiec albo we wrzesień i pierwszą połowę października: woda jest wtedy przyjemna, a upał nie odbiera ochoty na miasto. A potem jest jeszcze marzec ze świętem Las Fallas, które opisaliśmy przy punkcie 37: najmocniejsze przeżycie roku i zarazem termin, kiedy miasto jest najbardziej zapchane.

Walencja czy Malaga, Alicante albo Barcelona?

To pytanie przed wyjazdem zadaje sobie prawie każdy, więc krótkie porównanie:

• Walencja czy Barcelona: Barcelona ma więcej słynnych budowli i więcej ludzi przy każdej z nich. Walencja jest tańsza, spokojniejsza i wszystko jest w niej bliżej. Na pierwszy raz w Hiszpanii Barcelona, na drugi raczej Walencja.
• Walencja czy Malaga: Malaga leży dalej na południe, poza sezonem jest cieplejsza i pełna muzeów, o czym piszemy w tekście o tym, co zobaczyć w Maladze. Walencja wygrywa w nowoczesnej architekturze i przy dzieciach. Na zimowy wyskok Malaga, na wiosnę i jesień Walencja.
• Walencja czy Alicante: Alicante jest mniejsze i prostsze, jedzie się tam głównie po morze. Walencja da wam znacznie więcej programu poza plażą.

Powódź z października 2024 i jak wpływa na zwiedzanie

Ludzie o to pytają, więc nie będziemy tego omijać. 29 października 2024 roku region dotknęła tak zwana DANA, czyli izolowany zbiornik zimnego powietrza, który przyniósł ekstremalne opady, a wywołane nimi powodzie pociągnęły za sobą około 238 ofiar. Najciężej ucierpiały miejscowości na południe i zachód od miasta, przede wszystkim Paiporta, Picanya, Torrent, Chiva i Utiel oraz cały obszar Horta Sud. Samo historyczne centrum Walencji zostało w dużej mierze oszczędzone, bo wodę odprowadził kanał zbudowany po powodzi z 1957 roku, czyli ten sam projekt, dzięki któremu miasto ma dziś park Turia. Oficjalna strona turystyczna miasta nie podaje dziś żadnych ostrzeżeń ani zamknięć, a Walencja normalnie przyjmuje gości. Mimo to radzimy zrobić jedną rzecz: przed wyjazdem sprawdźcie połączenia w aplikacji Metrovalencia i Renfe, zwłaszcza jeśli planujecie jeździć pociągiem poza miasto. A jeśli ktoś myśli o objeździe po skutkach powodzi, lepiej tego nie robić: to miejsca, w których ludzie mieszkają.