Tatry słowackie: najłatwiejsze szlaki, kolejki i wjazd na Łomnicę

Ta sama grań, druga strona, inne przepisy. Tatry słowackie zaczynają się godzinę drogi od Zakopanego, a wchodzi się w nich w zupełnie inny regulamin niż w TPN. Trzy różnice decydują o tym, że Polacy jadą tu coraz częściej: na słowackiej stronie można wejść z psem na część szlaków, kolejki wywożą pieszych aż na 2 634 metry, a prawie do każdego stawu prowadzi szlak, którego nie trzeba zdobywać. Do tego dochodzą dwie rzeczy, o których warto wiedzieć przed wyjazdem, a nie po: terminy sezonowego zamknięcia szlaków są tu inne niż w Polsce, a za akcję ratunkową na Słowacji płaci poszkodowany. Poniżej znajdziecie najłatwiejsze szlaki, zasady wjazdu na Łomnicę, aktualne zamknięcia i całą praktyczną warstwę, której polskie poradniki zwykle nie mają.

Dojazd w Tatry słowackie z Zakopanego i z Krakowa

Największa zaleta słowackiej strony jest banalna: jest bliżej, niż większość ludzi zakłada. Z Zakopanego przez przejście na Łysej Polanie i dalej przez Podspády i Ždiar do Tatrzańskiej Łomnicy jedzie się około 53 kilometrów, czyli mniej więcej godzinę. Do Starego Smokowca jest około 60 kilometrów i jakieś 70 minut, do Szczyrbskiego Jeziora około 75 kilometrów i półtorej godziny, bo trzeba objechać cały masyw od wschodu.

Z Krakowa liczy się inaczej. Do Tatrzańskiej Łomnicy jest około 138 kilometrów i nieco ponad dwie godziny, do Popradu, czyli głównego węzła kolejowego pod Tatrami, około 157 kilometrów i dwie i pół godziny. Praktycznie oznacza to, że słowackie Tatry są celem na weekend z Krakowa i na jeden dzień z Zakopanego, bez konieczności nocowania.

Którędy jechać

• Łysa Polana (Zakopane, Podspády). Najkrótsza droga na wschodnią stronę Tatr: Ždiar, Tatrzańska Łomnica, Stary Smokowiec. Prowadzi zwykłymi drogami krajowymi, więc winieta nie jest potrzebna.
• Chyżne (Trstená). Wybór dla jadących od strony Krakowa i Orawy. Dalej trasą przez Liptowski Mikułasz do Szczyrbskiego Jeziora. Tu już wjeżdża się na drogi z obowiązkiem winiety.
• Piwniczna (Mníšek nad Popradom). Wariant dla jadących od Nowego Sącza, wygodny dojazd do Kieżmarku i Popradu.

Winieta i e-winieta na Słowacji

Winieta obowiązuje wyłącznie na oznaczonych odcinkach autostrad (D) i dróg ekspresowych (R), nie na zwykłych drogach krajowych. To rozróżnienie ma dla wyjazdu w Tatry słowackie konkretne konsekwencje: dojazd z Zakopanego przez Łysą Polanę obywa się bez winiety, natomiast jeśli chcecie skorzystać z autostrady D1 w rejonie Popradu albo jedziecie od strony Żyliny, winieta jest obowiązkowa.

Kupuje się ją wyłącznie elektronicznie, na oficjalnym portalu operatora, w aplikacji albo na punktach sprzedaży przy przejściach granicznych i na stacjach paliw. Nie ma naklejek, rejestruje się numer rejestracyjny.

Ceny dotyczą pojazdów dwuśladowych do 3,5 tony oraz wszystkich aut kategorii M1. Motocykle są z obowiązku winiety zwolnione, bo przepis dotyczy wyłącznie pojazdów dwuśladowych. Przyczepy w zestawie do 3,5 tony nie wymagają osobnej opłaty. Przeliczenia podajemy po kursie około 4,3 zł za euro, więc traktujcie je orientacyjnie.

Zamknięte szlaki w Tatrach słowackich: kiedy i dlaczego

To najważniejszy akapit całego tekstu, bo na nim planowanie albo się uda, albo rozsypie. W Tatrach słowackich obowiązuje sezonowe zamknięcie wysokogórskich szlaków turystycznych od 1 listopada do 31 maja. Wynika to z Návštevného poriadku TANAP-u, w którym zamykane odcinki są wypisane z nazwy w załączniku. Pierwszego czerwca szlaki się otwierają i od tej chwili przełęcze oraz udostępnione turystycznie szczyty są legalnie przechodnie.

Dwa wyjątki od tego ogólnego terminu warto zapamiętać. Juráňova dolina jest zamknięta od 1 listopada do 30 kwietnia, czyli otwiera się wcześniej. A szlak do Symbolicznego Cmentarza pod Osterwą ma własny okres zamknięcia od 15 grudnia do 30 kwietnia.

Szlaki otwarte i zamknięte: co obowiązuje teraz

Poza zamknięciem sezonowym w Tatrach słowackich cały czas trwają jakieś remonty i zdarzają się zamknięcia nadzwyczajne po osuwiskach. Ten przegląd jest aktualny na sierpień 2026 i to dokładnie ta część tekstu, którą przed wyjazdem trzeba sprawdzić jeszcze raz na tanap.sk, bo zmienia się w rytmie tygodni.

• Krywań od Trzech Źródeł (Tri studničky) jest zamknięty. Prace mają się według dyrekcji TANAP-u zakończyć na przełomie września i października 2026. Z tej strony na Krywań w tej chwili nie wejdziecie i jest to chyba najbardziej dotkliwe zamknięcie sezonu.
• Sedielko znów jest przechodnie od 13 lipca 2026, po długim remoncie. Najwyżej położona udostępniona turystycznie przełęcz Tatr Wysokich leży na 2 376 metrach.
• Hrebienok i Rainerova útulňa czerwoną magistralą zostały otwarte 1 sierpnia 2026 po zabezpieczeniu stalową barierą. Na stronie TANAP-u wisi jednak nadal starszy tekst o objeździe przez Bilíkovą chatę, więc stan faktyczny sprawdźcie też na miejscu przy tablicy informacyjnej.
• Odcinek Bilíkova chata do Wodospadów Zimnej Wody zielonym szlakiem jest zamknięty do odwołania.
• Monkova dolina do Szerokiej Przełęczy prowadzi tymczasowym objazdem, pierwotny szlak jest wyłączony z ruchu.
• Do Zimnych Dolin i do Rainerovej útulni można dojść zastępczo: żółtym szlakiem z Tatranskiej Lesnej albo niebieskim z Tatrzańskiej Łomnicy.

Który miesiąc jest najlepszy

Od czerwca do października szlaki są otwarte i dla większości ludzi to cała odpowiedź. W środku tego okna różnice są jednak spore. Czerwiec jest zielony i pusty, ale w żlebach i pod przełęczami często zalega jeszcze firn, na którym bez doświadczenia nie ma czego szukać. Lipiec i sierpień są najpewniejsze, za to nad Szczyrbskim Jeziorem i na Hrebienku bywa przed południem taki tłok, że można się poczuć jak na deptaku. Wrzesień to naszym zdaniem najlepszy kompromis: stabilniejsza pogoda, widoczność w dal i wyraźnie mniej ludzi.

Warto też uwzględnić tempo, w jakim zmienia się tu pogoda. Rano błękit, koło południa od strony słowackiej nasuwa się zachmurzenie, a zanim zejdziecie z przełęczy, pada poziomo. W górach tej skali popołudniowa burza to scenariusz standardowy, a nie wyjątek, więc wyjście na przełęcz planujcie ze startem koło szóstej rano i z założeniem, że o pierwszej jesteście już w dolinie.

Najłatwiejsze szlaki w Tatrach słowackich

Najczęstsze pytanie brzmi, czy da się tu wejść bez kondycji i bez doświadczenia w terenie wysokogórskim. Odpowiedź brzmi tak, ale trzeba trzymać się dolin, stawów i magistrali. Łatwe szlaki w Tatrach słowackich to prawie zawsze te, na których nie przekracza się żadnej przełęczy. Gdy tylko w opisie pojawia się słowo przełęcz albo szczyt, jesteście w innej kategorii, nawet jeśli odległość na papierze wygląda niewinnie.

Dla orientacji: łatwa trasa oznacza tutaj do mniej więcej 400 metrów przewyższenia, szeroką drogę i czas do trzech godzin. Średnia zaczyna się gdzieś przy 600 metrach przewyższenia i przy łańcuchach. Trudne jest wszystko powyżej 2 000 metrów albo wymagające asekuracji.

Pętla wokół Szczyrbskiego Jeziora

Trudność: bardzo łatwa. Mniej więcej godzina po płaskim wokół tafli, utwardzona droga, zerowe przewyższenie. Najlepszy cel na dzień przyjazdu albo na popołudnie, kiedy z gór wali chmura. Chodzi się tu dosłownie w butach miejskich. Jedyna wada jest do przewidzenia: między dziesiątą a szesnastą jest to najtłoczniejsze miejsce w całych Tatrach słowackich.

Wodospad Skok

Trudność: łatwa do średniej. Ze Szczyrbskiego Jeziora Doliną Młynicką w górę, tam i z powrotem około trzech godzin marszu i wytrwałe, ale równomierne podejście. Cel dnia jest jednoznaczny: wodospad spadający w próg doliny. Ostatni odcinek pod wodospadem jest kamienisty i po deszczu śliski, zostawcie sobie na niego czas. Kto chce iść dalej, nad Skok, wchodzi już po łańcuchach i to zupełnie inna liga.

Popradzki Staw

Trudność: łatwa. Od przystanku TEŽ Popradské Pleso szeroką drogą w górę, półtorej godziny, jedno podejście, a na górze schronisko i tafla pod szczytami. Świetny jako pierwsza prawdziwie górska trasa, bo nigdzie nie wystawia w teren eksponowany.

Symboliczny Cmentarz pod Osterwą

Trudność: łatwa. Krótka odnoga od Popradzkiego Stawu, dwadzieścia minut marszu więcej. Miejsce pamięci z tablicami ofiar Tatr wśród limb. Dokładamy je do Popradzkiego Stawu jako połowę dnia, a nie jako osobną trasę. Od 15 grudnia do 30 kwietnia szlak jest zamknięty.

Hrebienok i Wodospady Zimnej Wody

Trudność: łatwa. Ze Starego Smokowca kolejką szynową albo pieszo w górę, potem magistralą do wodospadów. Najbardziej dostępna górska trasa po tej stronie i najlepszy wybór, gdy macie pół dnia. Ze względu na zamknięcia wokół Bilíkovej chaty sprawdźcie przebieg trasy bezpośrednio na Hrebienku.

Zielony Staw Kieżmarski

Trudność: średnia. Dłuższy, ale technicznie łatwy marsz Doliną Zieloną Kieżmarską aż do schroniska nad taflą. Liczcie na cały dzień i mniej więcej pięć godzin marszu w obie strony. To już nie jest trasa dla początkującego, ale nigdzie się nie wspina. Ściana Małego Kieżmarskiego Szczytu nad stawem to jeden z tych widoków, dla których się tu wraca.

Łatwe szlaki zimą

Zimowe łatwe szlaki w Tatrach słowackich to temat, przy którym popełnia się najwięcej błędów. Od 1 listopada do 31 maja wysokogórskie szlaki są zamknięte i nie jest to formalność. Zbocza lawiniaste nad dolinami schodzą regularnie, a ratownikom trudno się w nie dostać.

Co zimą jest legalne i ma sens:

• Magistrala w niższych partiach i deptaki między osadami. Utrzymane, oznakowane i przechodnie przez całą zimę.
• Stary Smokowiec na Hrebienok i okolice. Najczęściej odwiedzany zimowy cel po tej stronie, kolejka jeździ także zimą.
• Skalnaté pleso kolejką. Widok ponad inwersją i zero marszu.
• Popradzki Staw od przystanku TEŽ. Przy dobrych warunkach i ze stuptutami, trasa jest niżej położona i zimą zwykle przetarta. Stan sprawdźcie jednak przed wyjściem.
• Biegówki na Szczyrbskim Jeziorze. Na zimowy dzień bez ryzyka lawinowego to dobry wybór.

Czego zimą nie ma: przełęczy, szczytów i przejść wysokogórskich bez przewodnika i bez sprzętu zimowego. Rakiety śnieżne i raki nie zastępują dopuszczonego szlaku.

Tatry słowackie z dzieckiem: szlaki, które naprawdę działają

Szlaki z dzieckiem w Tatrach słowackich stoją i upadają na jednej rzeczy: czy potraficie sobie odpuścić szczyt. Gdy tylko wykreślicie z planu przełęcze i wierzchołki, zostanie zaskakująco bogaty program, który dzieci lubią, bo cały czas jest co obserwować. Kozice nad Skalnatým plesom, wodospady, kolejki, kolej elektryczna.

Sprawdzony schemat wygląda tak: przed południem krótka trasa w dolinie, po południu przejazd pociągiem do innej osady i lody. Dzieci dostają dwa przeżycia dziennie, a przechodzą połowę tego, co musiałyby przejść na jednej długiej trasie.

• Szczyrbskie Jezioro dookoła. Płasko, godzina, ławki. Najpewniejszy pierwszy dzień.
• Hrebienok i Wodospady Zimnej Wody. W górę kolejką szynową, potem kawałek magistralą. Dzieci mają przeżycie z jazdy, a rodzice oszczędzają 250 metrów podejścia.
• Skalnaté pleso kolejką. W górę gondolą z Tatrzańskiej Łomnicy, na górze obserwatorium, staw i widok. Marszu minimum, wrażenie maksymalne.
• Popradzki Staw. Dla starszych dzieci, mniej więcej od ósmego roku życia, które przejdą już półtorej godziny pod górę.
• Wodospad Skok. Górna granica tego, co da radę przeciętne dziecko w wieku szkolnym. Kamienista końcówka wymaga asysty.

Z małym dzieckiem i z wózkiem

Wózek w Tatrach słowackich sprawdza się na pętli wokół Szczyrbskiego Jeziora, na utwardzonej drodze ze Starego Smokowca na Hrebienok (albo lepiej: kolejką w górę i pieszo w dół) oraz na deptakach między tatrzańskimi osadami. Wszędzie indziej natraficie na kamienie i stopnie. Wózek terenowy z trzema kołami przesuwa granicę o kawałek, ale nie o całą dolinę. W doliny pewniejsze jest nosidło.

Zimą z dzieckiem

Zimą program kurczy się do osad, stoków i utrzymanych deptaków, bo wysokogórskie szlaki są od 1 listopada do 31 maja zamknięte. Hrebienok z lodową katedrą, oswojone stoki dla dzieci w Tatrzańskiej Łomnicy i na Szczyrbskim Jeziorze oraz przejażdżki koleją elektryczną to realistyczna zimowa treść. Pod przełęcze zimą z dzieckiem się nie chodzi i nie ma sensu tego próbować.

Tatry słowackie z psem: co wolno w 2026 roku

To jest najczęstszy powód, dla którego Polacy w ogóle przejeżdżają na południową stronę. W Tatrzańskim Parku Narodowym po polskiej stronie obowiązuje zakaz wprowadzania psów i nie ma od niego turystycznych wyjątków. Po stronie słowackiej takiego zakazu całościowego nie ma, więc pytanie nie brzmi „czy wolno“, tylko „gdzie wolno“.

Odpowiedź nie jest ani tak, ani nie. Návštevný poriadok TANAP-u zakazuje psów w rejonach z koloniami świstaków, ze stałymi stadami kozic oraz w miejscach występowania dużych drapieżników i gatunków zagrożonych. Te strefy są oznaczone tablicami zaraz na początku szlaków, więc rozpoznaje się je dopiero na miejscu.

Dlaczego mapy „Tatry słowackie z psem“ nie istnieją

Ludzie szukają gotowej mapy tras z psem i to jest właśnie ta rzecz, której nie da się uczciwie dostarczyć. Zakaz jest przypisany do stref przyrodniczych, a nie do numerów szlaków, i obowiązuje w takim zasięgu, jaki wyznaczono w terenie. Dlatego planowanie dnia z psem wyłącznie z mapy nie wystarcza. Każda mapa krążąca po grupach jest cudzą interpretacją tablic, a nie dokumentem.

Praktyczna zasada jest za to prosta. Wysoko położone doliny i granie to typowo dokładnie te odcinki, którymi pies przejść nie może, natomiast deptaki między osadami, drogi wokół Szczyrbskiego Jeziora i niższe partie dolin zwykle są w porządku. Najpewniejszy dzień z psem wygląda tu jak spacer w podgórzu plus kolejka.

Pies w kolejkach

Psa można zabrać także do kolejki, co przy trasie w jedną stronę zmienia wszystko. Na kolejkach z Tatrzańskiej Łomnicy i ze Starego Smokowca psy są dopuszczone, z wyjątkiem krzesełkowej do Łomnickiej Przełęczy i wagonika na Łomnicę. Ze Szczyrbskiego Jeziora psy jadą wszystkimi kolejkami. Za większego psa płaci się osobno, opłata to mniej więcej dziesięć euro (około 43 zł), a na Hrebienok jest niższa.

Ubezpieczenie w Tatrach słowackich: TOPR ratuje za darmo, HZS nie

To jest różnica, o której polski turysta najczęściej nie wie, i kosztuje ona najwięcej. Od 1 lipca 2006 roku słowackie prawo o Horskiej záchrannej službe nakłada na osobę znajdującą się w obszarze górskim obowiązek pokrycia służbie górskiej kosztów związanych z wykonaniem działań ratowniczych, czyli akcji ratunkowej lub poszukiwawczej, która jej dotyczyła. Wyjątek dotyczy tylko osób niepełnoletnich i osób pozbawionych zdolności do czynności prawnych.

W Polsce działa to odwrotnie. TOPR wyjeżdża do poszkodowanego bez rachunku i większość ludzi przenosi ten odruch na słowacką stronę. Ustawa mówi natomiast o osobie znajdującej się w obszarze górskim na terytorium Słowacji, więc obywatelstwo nie ma tu żadnego znaczenia.

• Sprawdźcie, czy polisa obejmuje koszty akcji ratunkowej i poszukiwawczej w górach, a nie tylko leczenie. To dwie różne pozycje w warunkach.
• Zwróćcie uwagę na zakres wysokościowy i na to, czy trasy z łańcuchami nie są wyłączone jako sport wysokiego ryzyka. Klasyczne tatrzańskie ubezpieczenie turystyczne bywa tu wąskie.
• Sama słowacka HZS odsyła do komercyjnych ubezpieczycieli i przypomina, że ubezpieczenie na góry powinno być częścią każdego wyjścia w teren górski.
• Polisę kupcie przed wyjazdem, nie w Zakopanem w dniu wyjazdu. Część produktów zaczyna działać dopiero następnego dnia.

Kolejki: wjazd na Łomnicę, Hrebienok i Skalnaté pleso

Kolejki są w Tatrach słowackich pełnoprawną częścią planu, a nie oszukiwaniem. Pozwalają dostać się na wysokość, na którą z dziećmi ani ze średnią kondycją w jeden dzień się nie wejdzie, i zostawiają siły na to, co ładne na górze. Kierunki są cztery.

Wjazd na Łomnicę: rezerwacja i okno czasowe

Na Łomnicę wjeżdża się na konkretną godzinę, a pobyt na platformie szczytowej bywa ograniczony czasowo. Przepustowość wagonika jest mała, więc w sezonie miejsca wyprzedają się z wyprzedzeniem. To nie jest wyjazd, na który da się ruszyć spontanicznie o dziesiątej rano. Albo rezerwacja, albo bardzo wczesny poranek pod kasą.

Warto też wiedzieć, że Łomnica to nie jest szczyt zdobywany pieszo przez turystów. Szlak turystyczny na wierzchołek nie prowadzi, wejście od Łomnickiej Przełęczy odbywa się wyłącznie z przewodnikiem. Dla zwykłego turysty droga na 2 634 metry wiedzie przez kasę.

Ile to kosztuje

Konkretnych kwot świadomie tu nie podamy i jest po temu dobry powód: operator sam informuje, że ceny online są elastyczne i zmieniają się dynamicznie. Bilet na Łomnicę kosztuje inaczej we wtorek we wrześniu, a inaczej w sierpniową sobotę. Aktualny cennik kolejek na Hrebienok, Skalnaté pleso, Łomnicę i Solisko znajdziecie wyłącznie na oficjalnej stronie tatrzańskich kolejek i w ich systemie sprzedaży. Pewne są tylko dwie rzeczy: zakup online z co najmniej trzydniowym wyprzedzeniem oszczędza do 10 euro (około 43 zł) na bilecie w obie strony oraz karta chipowa na bramkach dla biletów pieszych nie działa, potrzebny jest kod QR z potwierdzenia zakupu.

Parkingi i tatrzańska kolej elektryczna

Tatranská elektrická železnica, w skrócie TEŽ, to najlepsza rzecz, jaką turysta może tu dla siebie zrobić. Wąskotorowa linia o rozstawie 1 000 milimetrów łączy wszystkie tatrzańskie osady i jeździ nieprzerwanie od 20 grudnia 1908 roku.

• Linia 183: Poprad-Tatry, Stary Smokowiec, Szczyrbskie Jezioro, łącznie 29,11 kilometra.
• Linia 184: Stary Smokowiec, Tatrzańska Łomnica, niecałe 6 kilometrów.
• Do sieci dochodzi linia zębata Štrba na Szczyrbskie Jezioro, wygodna dla przyjeżdżających koleją.

Praktyczna konsekwencja jest zasadnicza: nie musicie wracać tam, skąd wyszliście. Można wysiąść na Szczyrbskim Jeziorze, przejść doliny i zejść do Tatrzańskiej Polianki albo Starego Smokowca, a stamtąd wrócić pociągiem. To otwiera zupełnie inne trasy niż pętle, na które skazany jest każdy, kto przyjechał autem.

Gdzie zostawić samochód

Stąd wynika najlepsza rada parkingowa w Tatrach słowackich: zostawcie auto w osadzie na cały pobyt i poruszajcie się pociągiem. Parkingi przy najpopularniejszych punktach wyjściowych, czyli przy Szczyrbskim Jeziorze, w Tatrzańskiej Łomnicy i w Starym Smokowcu, są płatne i w lipcu oraz sierpniu zapełniają się przed dziewiątą rano. Kto przyjeżdża o jedenastej, krąży.

Dwie rzeczy oszczędzają najwięcej nerwów. Po pierwsze, na parking przy szlaku przyjedźcie wcześnie albo zrezygnujcie z niego na rzecz przystanku TEŽ. Po drugie, stawiajcie auto wyłącznie na wyznaczonych miejscach: jesteście w parku narodowym i pobocze drogi nim nie jest.

Bilety i rozkłady TEŽ

Cen biletów i dokładnych rozkładów nie udało nam się zweryfikować, bo przewoźnik ma od dłuższego czasu niestabilną stronę. Sprawdźcie je przed wyjazdem bezpośrednio na dworcu albo u przewoźnika. Warto przy tej okazji zapisać sobie godziny ostatnich wieczornych kursów, jeśli planujecie zejście do innej osady niż ta, w której nocujecie.

Stawy: patrzeć tak, kąpać się nie

Stawy są dla wielu osób powodem, dla którego w ogóle się tu jedzie. Szczyrbskie Jezioro, Popradzki Staw, Skalnaté pleso, Zielony Staw Kieżmarski, Wielicki Staw. Cel dnia robią właściwie same z siebie, bo z większości dolin prowadzi do jakiegoś stawu prosta droga, a na górze jest co podziwiać.

Ochłodzić się da się gdzie indziej: w Popradzie, w kąpieliskach termalnych pod górami albo choćby zanurzając nogi w potoku poza stawem. Za kąpiel w stawie grozi mandat, a w sezonie strażnicy naprawdę na to chodzą.

Deszczowy dzień pod Tatrami

Pada tu często i przede wszystkim niespodziewanie, więc plan B warto mieć od razu. Najbliższa duża woda kryta jest w Popradzie, dalej ciągną się areały termalne na Liptowie. Na dwie godziny sprawdza się Muzeum TANAP-u w Tatrzańskiej Łomnicy, które przy okazji tłumaczy, skąd biorą się tutejsze surowe przepisy. Sam przejazd koleją elektryczną z Popradu na Szczyrbskie Jezioro jest we mgle i deszczu wyjątkowo klimatyczny, a dzieci to lubią. Na pełny dzień zostają jeszcze zabytkowe centra Popradu i Kieżmarku.

Schroniska i noclegi w Tatrach słowackich

Tatry słowackie mają gęstą sieć schronisk górskich, które działają cały rok i są kluczowe przy planie wielodniowym. Jeśli chcecie zrobić więcej niż jednodniowe trasy, węzłami staną się Chata pri Zelenom plese, Zbojnícka chata w Wielkiej Zimnej Dolinie, Téryho chata w Małej Zimnej Dolinie, Chata pod Rysmi oraz schronisko przy Popradzkim Stawie. Niższe piętro uzupełniają Bilíkova chata i Rainerova útulňa nad Hrebienkom.

Dwie rzeczy warto wiedzieć wcześniej. Po pierwsze rezerwujcie z dużym wyprzedzeniem, przy wyżej położonych schroniskach spokojnie miesiącami, bo pojemności są małe, a latem pełne. Po drugie zaopatrzenie do większości schronisk noszą tragarze na plecach, co odbija się na cenach i na ofercie. Nie spodziewajcie się restauracji, spodziewajcie się zupy, herbaty i soczewicy.

Jeśli szukacie taniego noclegu, szukajcie go w dolinie, a nie w górze. Baza w osadach, czyli w Tatrzańskiej Łomnicy, Starym Smokowcu i po drodze od granicy w Ždiarze, wychodzi wyraźnie taniej niż schronisko, a przy TEŽ i tak dojeżdżacie wszędzie. Ždiar ma dodatkowo tę zaletę, że leży w połowie drogi między Łysą Polaną a Tatrzańską Łomnicą.

Namiot i biwak: jedno jedyne miejsce

To zaskakuje każdego, kto zna inne góry. W całym TANAP-ie wolno rozbić namiot i biwakować tylko w jednym miejscu: na Táborisku pod Vysokou w Dolinie Białej Wody. I nawet tam obowiązują ostre warunki:

• wyłącznie w terminach 1.6 do 31.10 oraz 15.12 do 15.4,
• wyłącznie w ramach wielodniowej wyprawy wspinaczkowej lub skitourowej,
• wyłącznie na drewnianych podestach,
• otwarty ogień jest zakazany, dopuszczalna jest jedynie kuchenka turystyczna.

Nigdzie indziej w parku się nie nocuje pod namiotem ani pod gołym niebem. Planując trasę wielodniową, planujcie ją po schroniskach, a nie z płachtą w plecaku. Kempingi zaczynają się dopiero pod górami, w miejscowościach na obrzeżach parku.

Dokąd dalej po słowackiej stronie

Tatry słowackie łączą się dobrze z sąsiednimi pasmami, a gdy na górze zamknięte albo pada cały tydzień, plan zapasowy warto mieć gdzie indziej.

• Niżne Tatry z Chopokiem, Dumbierem i Doliną Demianowską. Łagodniejsze, niżej położone i bez tak surowego regulaminu, a z Liptowskiego Mikułasza wszędzie blisko.
• Mała Fatra i Wielka Fatra, jeśli chcecie gór o podobnym wrażeniu, ale spokojniejszych i tańszych.
• Jánošíkove diery, najsłynniejszy słowacki wąwóz z drabinkami i kładkami, idealny na dzień z deszczem, bo cały jest w lesie i nad wodą.
• Słowacki Raj z systemem wąwozów i drabin, drugie po Tatrach miejsce, po które Polacy przyjeżdżają na Słowację.
• Poprad, Kieżmark i Spisz na dni bez gór. Zamek Spiski jest stąd na wyciągnięcie ręki.

Najczęstsze pytania